Stanisław Lem [12]
Był już wówczas laureatem nagrody literackiej miasta Krakowa za całokształt twórczości, ze szczególnym uwzględnieniem Czasu nieutraconego (1957). Rok 1961 przyniósł polskiej literaturze kolejne powieści Lema: Powrót Z gwiazd, Pamiętnik znaleziony w wannie. Księgę robotów i Solaris. W roku 1962 pisarz nawiązał współpracę z Litieraturną Gazietą. W ZSRR książki Lema osiągały nieprawdopodobne nakłady, a sam autor przyjmowany był i czczony niemal jak bóstwo. Interesowało się nim nie tylko środowisko studentów, ale przede wszystkim naukowców i kosmonautów. W trakcie każdej wizyty w tym kraju pisarz przeżywał niezwykłe chwile: „Przez dwa tygodnie praktycznie nie widywałem się z kolegami, gdyż byłem na Uniwersytecie imienia Lenina, w elektrowni atomowej, w Instytucie Wysokich Temperatur, bądź wieziono mnie do Charkowa. Uczeni doprowadzili do tego, że osłupiała tym naporem ambasada polska zorganizowała rodzaj koktajlu, na którym pojawiła się prawdziwa elita nauki radzieckiej. aby mnie uczcić. To były obłąkane tygodnie, kiedy sekretariat ambasady stał się moim sekretariatem, tak niezliczona ilość zaproszeń nadchodziła ze wszystkich stron". Kiedy laureat Nagrody Nobla, fizyk radziecki Frank przyjechał do Krakowa, pierwszą rzeczą, jaką uczynił było skontaktowanie się ze Stanisławem Lemem. Przez długi czas dom pisarza był miejscem pielgrzymek wielu znakomitych i utytułowanych naukowców. Książę wyobraźni Ogromny sukces czytelniczy zawdzięcza fantastyka Lema różnym czynnikom: z jednej strony okolicznością sprzyjającą było niewątpliwie społeczne A Solaris sfilmowana przez słynnego reżysera radzieckiego Andrieja Tarkowskiego nie wzbudziła zachwytu Lema. Jednym z głównych wątków powieści jest spotkanie człowieka z Nieznanym, niemożność nawiązania kontaktu z formami bytu nie przystającymi w żaden sposób do naszej rzeczywistości. ^ Lem jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, otrzymał między innymi Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.